Bonsoir

Eg har ei rar kjensle i magen min. Litt som om eg skal flytta til eit anna land i morgon, eller som eg skal til tannlegen og bora utan bedøving. Eg skal ingen av delene, så nett no forstår eg ikkje heilt kva det er. Går det an å få vondt i magen av å sakna kjærasten sin?

Eg vil òg ha ballettsko

Eg har googla litt.



Eg har tenkt, og det som eg har tenkt er at eg skulle så gjerne ha kunne dansa ballett. Det kan eg nemleg ikkje. Men no, no skal eg, og Solveig, eg veit ikkje om du les dette men du skal vera med. Og så kan me snakka om Belly Elliot og tenk så mange millionar lastebilar med fint oppi det kjem til å bli.

Sjå, her er me:

Ho og han og eg under ei sky

I går kveld var eg på ein sånn konsert som ein berre blir med på utan at ein eigentleg veit kven som spelar, fordi ein som ein liker godt eller veldig godt treng nokon å gå saman med. Og noko nydeleg og magisk skjedde; eg vart forelska! I alle fall litt. Det var nesten berre glade tonar, oppvarmingsband som varma meg opp på innsida, fine tamburinar som eg aldri huskar namnet på, hår som flaug når ho hoppa på scenen og kanskje den største samlinga av låge gutar eg har sett i heile mitt liv. Så fint, og det kjendes som om eg stod under denne skya og akkurat der var alt perfekt.


Og dei som laga skya heitte She & Him.

Tre ting

Eg har gjort ein observasjon frå ei bru. Trikken er ikkje blå oppå sånn som han er på heile resten av kroppen, for han har ikkje noko lokk. Kven har tatt av lokket?

I ein av garderobane på treningssenteret der eg går for å bli raud i kinna er det nokon som har skrapa vekk nokre av bokstavane på døra. No står det: Takk for ølet, velkommen igjen. Det synes eg er frykteleg morosamt.

På ein snurr

Då eg var lita vart eg frykteleg glad kvar gong eg såg ein globus, for då kunne eg snurra med augene att og setja fingeren på den staden eg skulle bu når eg vart stor. Merkeleg nok (eg syntes det var merkeleg då eg var lita)havna eg nesten alltid ein plass i stillehavet. No veit eg at eg kan bu kor eg vil på nesten heile globusen, og eg vil! I Paris og i København, i New York og i ein bitteliten landsby i regnskogen i Brasil. På eit loft med skråtak og regn som trommar og i eit slott med musikkrom og ballrom og filmrom og pusterom. Og i ei lita hytte av bambus med pandabjørnar som vil eta middag.

Eg trur ikkje at eg er heilt stor enno, for no snurra eg nett på globusen igjen. Men eg er i alle fall stor nok til å vera på ein snurr.

Ord om april

Neglelakk og fingrar, kven er eg tru?


Me måtte hoppa for å halda oss varme utan jakke (og litt fordi det var kjekt).


Ein kvar, men eg ville smaka på begge.


Tur med Hanne og Solveig og med sitjeunderlag som ikkje ville sitja. Ein sjokolade kvar, to til meg på grunn av Sunnveig.

Horisonthelg

Eg har funne horisonten, hurra!
Den har våre langt borte lenge no, eg har gleda meg til å halde han tett inntil meg. I dag er det grøn og gul, det er kapitler som er ferdig lesne, musikk som dinglar i øyrene, blå himmel hvis ein snur seg og ei hand som skal leiast i gamle gater. Det er nesten ingen pengar, men kanskje akkurat nok til ei flaske med noko godt i og ein bitteliten makron.

Der eg skulle tru at eg kunne bu

Fine Mette Amalie skal ut av si lille leiligheit og inn på eit lite rom heilt i toppen av eit hus med utskjæringar på kantane. Eg har vore flink venninne og pesa og lyfta og tørka svette. I den verda der ingenting er som no, og eg ikkje bur saman med min nydelege halvdel skulle eg gjerne ha budd på det rommet. Litt fordi det fantes eit eige rom til klede, og det må vera frykteleg fint å ha. Litt fordi det var så høgt under taket at ein skulle få plass til alle tankane sine og litt til. Litt fordi det fantes eit bad med eit reint og reint vidunderleg badekar som ein kunne senka seg ned i og få raude kinn. Litt fordi på hjørnet låg ikkje kvafor bokhandel som helst, men den som søte Hanna jobbar i. Og litt fordi Frogner låg og lurte bak eit anna hjørne, og lokka med makronar og vandring med auge som kikkar opp.

Det er så fint å dagdrøyma. Det tenker eg aldri å slutta med, sjølv om eg har det så fint som ingen skulle tru at nokon kunne bu.

Eg som glor

Det fins ganske mykje å sjå om ein berre kikkar litt meir. I dag kikka eg litt meir, og såg desse tinga då eg sat på bussen.

- Ein moped som køyrde på sykkelstien.
- Ein million forskjellige syklar. Dei fekk meg til å tenka på den sykkelen eg såg den gongen i det vindauget i København som ikkje vart min. Åh, kor eg saknar ho!
- Ein mann med regnboge på låret.
- Fem store tre som hadde plankar festa rundt stammen. Eg lurte fælt på om det var ein slags miljøkampanje men eg trur eigentleg ikkje det.
- Ein mann som grov opp noko frå jorda, eller grov noko ned. Bussen køyrde så fort at eg ikkje fekk sett kva det var og det gjorde meg frykteleg nyfiken.

Heilt til slutt kom eg heim til kjærleik og middag og eg vart så glad at eg bøyde armane mine i rare vinklar


I postkassa låg to bittesmå skattar som eg skulle få, den eine hadde til og med med seg ei lita eske som var sånn



Dette var ein special gift for you som fylgte med utan at eg hadde spurt. Mathias fekk ein mann med skjegg ovanfor korsryggen og eg fekk noko litt rart og ikkje så fint men kanskje littegrann morosamt

Ei blokk, mange veggar

1. Kvinna med den store magen tek med seg hunden med dei store labbane ut på terassen. Terassetur er ikkje ein ordentlig tur, men det kan vera nok når ein har så mykje å bæra på og ingen som kan ta ei veske eller ein pose. Hunden bjeffar på mannen i gata fordi han lagar ein høg lyd som borer seg inn i øyra og set seg på ein plass som det er vanskeleg å nå. Snart blir det betre seier dama, men hunden høyrer ingenting lenger, alt er berre vonde lydar og gult gras.

2. Mannen med den store bilen sit i lenestolen med den eine armen på armlenet. Han lukker augene og høyrer ho som skramlar med muffinsformar og kakedeig og oppvaskkost og ho ler når ho får skum på haka og kjem ut til han for å visa, han åpner augene og ho står ikkje der, er ikkje der, ler ikkje. Ein hund bjeffar og han lukker augene att.

3. Jenta med det rosa armbåndet spring ut på terassen og inn att, slår hjul på det lille golvet og kjem borti den store lampen med dei fine blomane, han knuser i åttiseks bitar. Ein av dei minste bitane har laga eit sår på foten. Det gjer ikkje vondt men ho grin, det er den finaste lampen ho veit. Ein hund bjeffar og armbåndet er borte.

4. Guten med alle kvisene sit i lag med datamaskinen sin. Dei har kjent kvarandre lenge, og datamaskinen veit meir enn alle dei andre. Det seier pling, og ho som sit i ei anna blokk sju mil borte seier eg bryr meg. Ein hund bjeffar men guten bryr seg ikkje.

5. Mannen med den lille kona som går med blomstrete kjolar sjølv om det er vinter kjem inn døra med ein liten pose i handa. Ho får eit kyss og eit stryk og det er lenge sidan sist. Ho tenner lys og dei et middag på golvet sånn som dei gjorde ein gong for lenge sidan. Ho opner posen, ein hund bjeffar og alt vert plutseleg mykje lysare, kven mala veggen grøn.

6. Kvinna med den vonde ryggen og dei lange rynkene lagar ingen lydar, berre når ho pustar. Hvis ho ikkje svarar trur dei at ho ikkje er heime, hvis ho ikkje reiser seg kan ho sitta stilt. Ein hund bjeffar, ho reiser seg og er heime likevel.

Augneblink som eg ikkje huskar fordi eg ikkje fantes

I dag er ein fin dag for å visa nokre gamle skattar eg har lånt av mor mi. Den aller finaste får eg ikkje lov å visa, men eg kan seia nokre ord som du kan lima saman til eit bilete oppi hovudet ditt: papirhatt, plante med augene att, flaskefargar, drikkeskål og brillebrolle. Tenk så heldige me er som kan laga bilete og filmar inni hovuda våre! Fine hjernen.



"Åmer i Harstad" står det bakpå dette bilete. Ein fin tittel i grunn.



Før i tida måtte ein vera to for å åpna ei vinflaske.



Der sit ho fine mor mi med ein annan kar som nok syns ho er ganske søt.



Nesten det beste bilete av alle, fordi det er akkurat ein sånn bil som eg vil ha, som mor mi hadde og solgte, fy. På baksida står dette:
"første ferjekø - me trudde det var ei bilulykke"
Eg lo.

Litt merkeleg og fint

Plutseleg har to av mine tre bukser bestemt seg for å riva seg opp akkurat på den same plassen. Eit teikn frå universet om at eg skal kjøpa kjolar og skjørt? Eg trur det. I dag har det vore skjørt, psykolingvistikk, italienske verb og klem, no skal det bli øl, sløyfe, besøk og kyss. Eg ynskjer meg så veldig ein squash-racket og fem nye kjolar som kostar ei krone kvar. Kan eg få det av deg universet?

Fine Louis som syng og dirrar

I Kina må du sova i stallen dersom du er 188 cm. Her er noko anna som får meg til å smila, kanskje deg og.

">

Om knappar og ping

Hvis eg hadde fått bestemma så hadde eg hatt ein mute-knapp bak øyra. Den skulle eg ha trykka på kvar gong eg ville tenka heilt for meg sjølv, kvar gong eg sat på t-banen og kvar gong Mathias såg på gamle science-fiction-filmar med altfor store edderkoppar og omlag tjueseks høge smell i minuttet. Men tenk om knappen hang seg opp? Ingen pusestemme som kviskrar i øyra når ein akkurat har sovna, ikkje nokon sangar som set seg fast på hjernen bare alle dei gamle som har vore der før, ikkje regn på ruta når ein lukker augene og ikkje noko som knaser når ein tygg på oreoskjeksen sin.
Ikkje noko ping i ping-pong?

Eg trur eg avbestiller den knappen der.

Tankar frå venstre og høgre hemisfære

Det luktar bakeri på alleslags plassar og der står det eit legotårn som sga bli høgast i verda. Makronane på Pascal er i alle fall ikkje like gode som dei på Sebastien Bruno, og det er fint å ha oppdaga noko slik at ein ikkje treng å oppdaga det igjen. Raud og blå er fine saman sjølv om det ikkje er syttande mai, og det fins kanskje litt for mange former av italienske verb til at det kan vera heilt nødvendig.