varme armkrokar som luktar mannesvette
å laga kitling i magen
nase med naseplaster
lesing om haren som spring
å pussa tenner med deg
munnskyllevatn som drep insekt
kameraer
klede i sofaen på golvet under putene oppå stolen
hud utan klede
football manager kvar gong eit minutt er ledig
tårer som ikkje er triste, heilt motsatt
synging ikkje bare i telefonen
hobbitfot
Her er det mykje internt men det skal det vera. Hei du der i den lille leiligheita i den store byen, som eg saknar deg! I morgon kjem eg med kyss og bilete og kanskje noko anna som er til deg, fordi eg vil gje deg alt mogleg heile tida.
tirsdag 6. april 2010
mandag 5. april 2010
Minimeg
Då eg var lita trudde eg at eg såg ekstra tøff ut hvis eg stod med beina langt frå kvarandre og hendene på hofta. Mest av alt ville eg vera gut og heitta Martin, så eg klippa håret kort og fekk rare blikk når eg gjekk på damedo. Eg drøymde om å vera i mannskapet til Kaptein Sabeltann, for der var jo Pinky, og han kunne eg godt lika. I senga mi budde kanskje tjueseks kosedyr som heitte Bella og Blåhans og Bomse og Raske, eg likte best Jonatan og difor var alle dei andre misunnelege. Me drog på speidertur under bordet i stova og på togtur inni kjøkkenstolane. Av og til var det ein bamse som brakk eit bein, han fekk bandasje og tran for det kan hjelpa på det meste. Finast av alt var å vera heilt åleine på garden til Mobråge og laga bondegard med dyr av kvistar og steinar og av og til eit rosa tyggispapir. Ein gris.
Eg huskar mange ting når eg kjem heim til Klepp. Her luktar det bæsj, akkurat som det skal gjera. Himmelsk.
Eg huskar mange ting når eg kjem heim til Klepp. Her luktar det bæsj, akkurat som det skal gjera. Himmelsk.
søndag 4. april 2010
Fint
Det er så fint å koma heim til ho fine mor mi som steikar vaflar og stråler som ei lilla stjerne når ho ser at eg kjem ned rulletrappa på flyplassen. Inne på rommet mitt ligg det ei bunke med avisutklipp som ho har lagt der fordi ho trur eg kanskje syns dei er interessante eller fordi dei handlar om nokon eg veit kven er. I går viste ho meg bilete frå si viltre ungdomstid og ga meg gamle klede som eg ikkje passa fordi ho pleide å vera så tynn. Etterpå såg me krim og gjømte oss litt bakom kvarandre når me vart redde. Ein annan gong skal eg leggja ut eit slikt fint gammalt bilete der alle har store briller og må vera to for å opna ei flaske vin og dansar sving og har hattar med sitt eige navn på. Det blir fint.
torsdag 1. april 2010
Litt forandring bare
Sjå kor fint det har blitt her inne! Ute er det nesten bare grått, men her inne er det blått og fint og forandra. Eg pleier ikkje seie at forandring frydar fordi eg likar når ting er sånn som dei pleide å vera og når alt er trygt og godt. Det har eg tenkt å slutta med, i alle fall bittelitt.
onsdag 31. mars 2010
Regn på ein onsdag
Det er blaut utanfor vinduet mitt. Det kjem vatn frå himmelen, fordi ein mann i Brasil koka eit egg i staden for å gå på jobben. Det var i alle fall derfor det regna i Mr. Nobody. I dag likar eg regn, fordi den svarte snøen smeltar vekk og fordi eg veit så mange kjekke ting ein kan gjera når det regnar. Her er nokon.
Ta på seg fine gummistøvlar
Sitta på biblioteket og lesa aviser på andre språk
Spela pingpong på kjøkkenbordet
Finna nye måtar å kyssa på
Eta middag med stearinlys på alle kantar
Synga ein song som ein ikkje har songe på lenge
Gå på kafé og peika på gamle radioar og fine lampar
Telja kor mange pengar som ligg i magen til sparegrisen
Sjå på Poirot og tippa kven som er mordaren
Ta på seg fine gummistøvlar
Sitta på biblioteket og lesa aviser på andre språk
Spela pingpong på kjøkkenbordet
Finna nye måtar å kyssa på
Eta middag med stearinlys på alle kantar
Synga ein song som ein ikkje har songe på lenge
Gå på kafé og peika på gamle radioar og fine lampar
Telja kor mange pengar som ligg i magen til sparegrisen
Sjå på Poirot og tippa kven som er mordaren
Om Sverige og skrapelodd
Eg sit her og gumlar på ein stor raud munn. Den har kome heilt ifrå Sverige, og har overlevd ein ganske harry biltur med alt ifrå melodi grand prix til 50 cent på musikkspelaren. Ikkje verst for ein liten munn, syns eg. Det fins så mykje smågodt i Sverige! Hvis eg hadde budd der trur eg at eg hadde blitt til ei stor kjempekule som bare hadde rulla rundt heile dagen og våre lukkeleg og mett. Heldigvis er eg lukkeleg nesten heile tida, sjølv om eg bur midt i eller eigentleg litt utanfor Oslo. For eg har superveke, saman med den fine kjærasten min. Superveke betyr at me har ei stor fin liste med ting som me kan gjera eller ikkje gjera kvar dag, og at me har det litt ekstra fint sjølv om det kanskje ikkje går an med ekstra fint når vanleg fint er så fint som det er. Det er bare tirsdag, men alikevel har me gjort alt som fins på bileta under der.
Fysst av alt vedda me på hestar. Eg satte 10 kroner på Giant Batman, men han vart diskvalifisert fordi han var uregjerleg og sprang feil veg.
Når ein skal gjera mykje på ein dag kan det vera at ein må bruka litt mindre tid på å laga middag. Det kan resultera i resteblandingar som kanskje ikkje burde ha vore funne opp, som for eksempel lapskauslasagne. Her er forresten litt av den fine stova vår med eiffeltårn og tog og sparegris med lite pengar i.
Dei har ikkje bare smågodt i Sverige.
Bokstavskrapelodd er kjekkare enn vanlege skrapelodd fordi ein kan være to stykk og likevel få skrapa litt begge to. Dessutan kan ein kjøpa mykje for tretti kroner. Eit nytt lodd, for eksempel.
Og heilt til sist for ein time sidan var me på ein kino i ei vik og såg ein kinofilm. Den handla ganske mykje om tid, men ikkje på den måten ein kanskje helst vil tru. Han heitte Mr. Nobody og eg likte han fordi musikken fekk meg til å vugga og fordi det var mange fine fargar oppi han og fordi eg måtte tenka litt etterpå for å finna ut av ting.
Mathias seier at me skal spela bordtennis. Best å vera lydig.
Fysst av alt vedda me på hestar. Eg satte 10 kroner på Giant Batman, men han vart diskvalifisert fordi han var uregjerleg og sprang feil veg.
Når ein skal gjera mykje på ein dag kan det vera at ein må bruka litt mindre tid på å laga middag. Det kan resultera i resteblandingar som kanskje ikkje burde ha vore funne opp, som for eksempel lapskauslasagne. Her er forresten litt av den fine stova vår med eiffeltårn og tog og sparegris med lite pengar i.
Dei har ikkje bare smågodt i Sverige.
Bokstavskrapelodd er kjekkare enn vanlege skrapelodd fordi ein kan være to stykk og likevel få skrapa litt begge to. Dessutan kan ein kjøpa mykje for tretti kroner. Eit nytt lodd, for eksempel.
Og heilt til sist for ein time sidan var me på ein kino i ei vik og såg ein kinofilm. Den handla ganske mykje om tid, men ikkje på den måten ein kanskje helst vil tru. Han heitte Mr. Nobody og eg likte han fordi musikken fekk meg til å vugga og fordi det var mange fine fargar oppi han og fordi eg måtte tenka litt etterpå for å finna ut av ting.
Mathias seier at me skal spela bordtennis. Best å vera lydig.
lørdag 27. mars 2010
Å reisa på ferie
Det er ikkje alltid det blir ferie sjølv om ein reiser på ferie. Det kan for eksempel vere at ein må gå heile tida eller at ein savner si eiga dyne fordi ho er ei dyne, og ikkje eit teppe som klør og krøllar seg og er tynt der det burde ha vore dynete. Når eg reiser på ferie med Mathias blir det alltid ferie, eller det har det i alle fall blitt til no. Det er nok mest fordi Mathias er Mathias og fordi han kan ta meg med på ferie sjølv om me bare sit i sofaen vår.
For bare to eller tre veker sidan reiste me på ein skikkelig ferie, med fly og alt. Fly og jägermeister og tiramisu og kino på norsk og segway. Hvis du lurar på kva ein segway er så kan du rulla litt på det hjulet som sit på toppen av musa og kikka på dei fine bileta som nesten bare Mathias har tatt. Og hvis du er ekstra lur klarar du kanskje å gjetta kva by me var i.
For bare to eller tre veker sidan reiste me på ein skikkelig ferie, med fly og alt. Fly og jägermeister og tiramisu og kino på norsk og segway. Hvis du lurar på kva ein segway er så kan du rulla litt på det hjulet som sit på toppen av musa og kikka på dei fine bileta som nesten bare Mathias har tatt. Og hvis du er ekstra lur klarar du kanskje å gjetta kva by me var i.
Om gutar og spesielt ein gut
Eg bur i lag med ein gut. Mette Amalie vil ikkje bu i lag med gutar for ho seier dei er skitne, eller i alle fall at dei ikkje er så gode til å vaska. Men ho har jentekjærast, så eg vender det døve øyra til. Det høyre øyra, for der høyrer eg ikkje så godt som eg burde seier øyrenasehalslegen. Eg likar å bu i lag med ein gut, spesielt sidan han er fin, ganske ofte rein og veldig alltid min. Dessutan er han veldig god til å vaska, både golvet og opp. Av og til har me kosedag, og det betyr at me held henner og kyssar på t-banen og går i gater me aldri har gått i og skrapar kryssordflaks og drikk gratis kaffi i vindauge på det store biblioteket som har utsikt til alle dei gamle bøkene.
Eg har blåe negler og prikkar i augnekroken. Det skal eg ha i morgon òg. No skal eg snart legga meg og høyra på at Mathias les for meg frå den fine boka som er morosam og kanskje litt trist hvis ting går sånn som dei ser ut til å gå.
Eg har blåe negler og prikkar i augnekroken. Det skal eg ha i morgon òg. No skal eg snart legga meg og høyra på at Mathias les for meg frå den fine boka som er morosam og kanskje litt trist hvis ting går sånn som dei ser ut til å gå.
tirsdag 5. mai 2009
Ein sånnen dag som alle andre daga e misunnelige på
Location: Oslo, bislet, marienlyst og frognerparken
Deltagara: Mathias og Frøydis
Kva: Tidenes (sunn)dag
Mathias har kjypt seg maskingevær. I legebutikken. Sjelden har han følt seg meir macho, og sjelden har eg blitt skutt så mangen gonge i løbe av enn sundagsmårån.
Me fant ein park som me ikkje visste om! Teppe, sol og tiramisu e ikkje heilt feil.
Eg prøve å lokka fram gamle kunsta, men må innsjå at eg ikkje lenger e ei klatremus.
Jammen fant me ikkje et lide fjell som låg og gjømte seg midt inni Oslo. Har du hørt på maken.
Itte litt vandring va det duka for et hett oppgjør i tidenes sport; minigolf.
Uten do og nøkkelkanne, duger helten kun på landet.
På dette punktet såg det ganske lyst ud for Mathias, spesielt si han fekk hole-in-one mens eg brukte intet mindre enn 5 slag.
Kinderegg e bra belønning, spesielt når begge fortjene premie. Sluttresultat: 68-68. Kan det ver heilt normalt?
Fantastiske avslutning på fantastiske dag; ein stk. Mathias som ikkje klare å springa øve målstregen (det sga nevnas at han klarte å tøya båndet ganske langt).
Hurra for sommar og Mathiasa! :D
Deltagara: Mathias og Frøydis
Kva: Tidenes (sunn)dag
Mathias har kjypt seg maskingevær. I legebutikken. Sjelden har han følt seg meir macho, og sjelden har eg blitt skutt så mangen gonge i løbe av enn sundagsmårån.
Me fant ein park som me ikkje visste om! Teppe, sol og tiramisu e ikkje heilt feil.
Eg prøve å lokka fram gamle kunsta, men må innsjå at eg ikkje lenger e ei klatremus.
Jammen fant me ikkje et lide fjell som låg og gjømte seg midt inni Oslo. Har du hørt på maken.
Itte litt vandring va det duka for et hett oppgjør i tidenes sport; minigolf.
Uten do og nøkkelkanne, duger helten kun på landet.
På dette punktet såg det ganske lyst ud for Mathias, spesielt si han fekk hole-in-one mens eg brukte intet mindre enn 5 slag.
Kinderegg e bra belønning, spesielt når begge fortjene premie. Sluttresultat: 68-68. Kan det ver heilt normalt?
Fantastiske avslutning på fantastiske dag; ein stk. Mathias som ikkje klare å springa øve målstregen (det sga nevnas at han klarte å tøya båndet ganske langt).
Hurra for sommar og Mathiasa! :D
søndag 5. april 2009
Frøydis gjer ting hu ikkje kan
I det sista har eg blitt litt nysgjerrige på enn ting. Eg har innsitt at det finns ein heile verden, rett udføre dørå mi, som eg allti (meir elle mindre bevisst) har isolert meg frå. Og det e altså ganske mange som leve i denne verdenen. Naboen din, han rare som allti sidde på same plass på lesesalen, hu sura kassadamå som allti ser stygt på deg når du betale me 32 einkroninga - ja, di finns øvealt. Og di har ein ting te felles; di går på TRENINGSSENTER.
Nå sga eg ikkje lada som om eg e heilt fremmed for denne verdenen. Eg har stokke ei tå, kanskje te og me enn ukoordinerte fod, inn på dette noge spesielle territoriumet før. Akkorat det har eg ikkje tenkt å sei så møje meir om, udenom at den tånå trakk seg ganske fort tebage der hu kom frå. Det va ikkje enn blivande plass, for å sei det sånn.
Eg fant itte kvert ud at eg va nødt te å gjer noge me all denne nysgjerrigheden som dreiv og hoba seg opp, så eg bestemte meg for å take action, som det så fint hette. Problemstillingen va: Koffor går folk på treningssenter? E det noge tess? E det muligens enn blivande verden aligavel?
Oppgaven: Tren på treningsenter kver dag. I ei vega.
Hvis du nå sidde og tenke at dette hørtes litt vel ambisiøst ud, så e du ikkje aleina. Det tenkte eg og.
DAG 1
Eg fant ud at det va lurt å bjynna me noge lett, i og med at eg rekna faren for å dø av udmattelse som ganske store dersom eg dreiv den stakkars kvilekroppen min altfor hardt. Svaret va di grønne gruppetimane, som visstnok sgo ver lettare enn di andre. Eg troppa opp, og fant itte litt fomling og dilling fram te der det sgo ver rygg og rytme, som eg antog innebefatta både rygg og rytme. Eg fant fort ud at det finns enn egen mote på treningssenter, og den moten består av svarte strame bokse og enn fine strame treningstopp, som helst bør vær rosa. Og sko. Eg glømte sko. Altså va eg litt av ett udskudd samenligna me di andre, men bestemte meg for å ikkje la meg affisera av det. Itte diverse ukordinerte aerobicoppvarmingsøvelsa (det e enn gronn te at eg aldri va på aerobic på skiringssal) dreiv me på me diverse styrketing, du vett, litt sånn lyfting og pressing og bøying. Eg må innrømma at eg følte meg ganske spræge, der eg låg og peste på golvet. Alt i alt enn positive opplevelse, te min store øverraskelse.
DAG 2
Når du bruge muskla som du ikkje bruge te vanligt, blir du stive. Eg trur at eg har kjent te denne hemmeligheden på et tidligare tidspunkt, men eg hadde tydeligvis glømt det. AU I ARMEN! Aligavel, eg tog på meg sportyfrøydis og tusla meg bort te treningssenteret igjen. I dag hadde eg våre så lure og alliert meg me Solveig, som øve lengre tid har levd et parallellt liv i treningsverdenen. Me hadde peila oss inn på noge som hette styrke 45, som forøvrigt førte te mangen goe forslag te ke 45 sto for (me blei passeligt skoffa når me fant ud at det bare betydde at treningå varte i 45 minutt). Det viste seg at dette prosjekte sgo by på møje større udfordringa enn det eg hadde dreve me dagen før. Ikkje bare sgo me bruga vekte, i tillegg fekk me beskje om å finna oss nogen stenge, jernrøyr om du vil, som låg og kvilte i nogen store kassa. Du kan sei at me lurte litt på ke dei sgo ver godt for. Eg vett ikkje ke solveig såg for seg, men eg hadde jaffal et ganske så interessant bilde av meg som svingte rondt på dessen stengene i frisk ninjastil. Kjedeligt nok viste det seg at me bare sgo lyfta di litt opp og ner. Snakk om mangel på fantasi. Men, det sga ver sagt, eg blei sjikkeligt sleden! Og fornødde. Ittepå gjekk eg heim og åd froktsalat. FROKTSALAT! Frøydis, e du inni der?
DAG 3
Eg våkna opp og følte meg egentligt ganske bra. Heilt te eg bevegte meg. ALDRI kan eg huska å ha våre så stive, og jaffal aldri på så merkelige plassa. Eg va øvebeviste om at eg va stive i puppene, sjøl om eg ikkje heilt klarte å forstå koss det sgo ha gått te. PÅ TROSS av dette gjekk eg te treningssenteret igjen. På ein lordag. Den dag i dag lure eg på kor eg stjal den viljestyrken ifrå.
Altså, det e vel unødvendigt å sei at eg følte meg ganske sporty då eg vandra inn i treningssalen. Eg følte meg mesten litt øvelegen, og lo godt inni meg av dei som låg heima me bagrus tydane ud av alle åpninga. Enn time seinare va eg ikkje møje høge i hatten. Eg va så låge det går ann å vær i hatten, der eg krøyb me halen imydlå beinå inn i dusjen. Hvis du ikkje vett ke bosu e, så kan eg fortella deg at det e djevelen i treningsform. Ein bosu e ein halve hoppeball som ligge på bakken, som et lide ubestigeligt fjell. Oppå der sko eg trø. Og ikkje bare trø; stå, balansera, hoppa på ein fod - you name it. Det va omtrent umuligt. Og tongt. Og sikkar ganske løye, for alle di andre som fekk sjå på kor fine eg va når eg datt av ballen kvert tiende sekund. Den sporty sjøltilliten min forsvant som rotte i enn sekk, og eg såg bare ein udvei. Sjokolade. Og liggestilling.
DAG 4
Sundag. Ikkje fritt for at motivasjonen va på et farligt lågt punkt. Resultat? Ein stk. Frøydis heima i sengå si.
DAG 5
Ja, så va det på an igjen. Mandag e dagen for å starta på ny frisk, et udtrykk som eg forøvrigt ikkje heilt forstår, men bruge lell. Eg hadde peilt meg inn på noge som hette lett og svett, og udifrå tittelen så rekna eg me at eg kom te å bli svette på enn lette måde, og det hørtes jo alt i alt ganske tiltalande ud. Eg vandra inn i treningsrommet, og der fekk eg meg et lide sjokk. Hadde eg komt te enn gamleheim? Hadde eg gått inn i pensjonistland? Gjennomsnittsalderen på di tilstedeværande vil eg annslå te omtrent 56 år, noge som gjore meg te den yngste. Lett (men ikkje svett). Det va ikkje fritt for at eg følte meg litt malplasserte, men eg tenkte me meg sjøl at jaja, dette e jo nødt te å bli enn opptur for sjøltilliten, ikkje tale om at dei gamle skrokkene e sprægare enn meg! Så feil går det ann å ta. Det va ikkje lett (eg kom fram te at di må ha meint lett som i lett kroppsvekt, og ikkje som i lett trening), me eg blei heilt klart svette. Men litt niagaratendensa onna armane e jo ikkje å forakta. Treningsøktå inneholdt diverse udfordringa for koordinasjonen min, og ein gong holdt eg te og me på å spenna bein på ei som utvilsomt må ha våre øve 70. Eg va rysta. E det ikkje meiningå at gamle dame sga pinnholda seg te lenestolen og ikkje gå ud forde di e redde for å brekka lårhalsen? Ikkje dei sprægingane her. Eg va imponerte, og satt igjen me enn nyerverva ærefrykt for eldre dame.
Javel, seie du, kor blir det av dag 6 og 7? Nå må eg ærligt innrømma at det ikkje blei nogen dag 6 og 7. Elle, det vil sei at det blei jo dag 6 og 7, men di blei ikkje brukt te trening. Elle noge aent sporty (udenom då eg sprang te trikken og ikkje rakk an). Eg gadd ikkje, dessuten så hadde eg hørt fleire lure folk sei at det ikkje e bra å trena 7 daga itte kvarandre, det e nemligt viktigt å la kroppen få KVILA. In your face, Solveig!
I anledning resultatet av dette fina prosjektet, har eg tenkt å laga enn liden konklusjon. Det e tross alt på tide, i og me at eg igjen ser ud te å sprenga tidligare ramme for normal bloggoppførsel. Jau.
Det kan ver fint å gå på treningssenter.
Nogen gonge blir du glae av å gå på treningsenter.
Nogen gonge blir du mesten krøpling.
Det e ikkje lurt å trena sju daga på rad.
Fira daga kan egentligt heller ikkje anbefalas.
BOSU E BAJS.
Nå sga eg ikkje lada som om eg e heilt fremmed for denne verdenen. Eg har stokke ei tå, kanskje te og me enn ukoordinerte fod, inn på dette noge spesielle territoriumet før. Akkorat det har eg ikkje tenkt å sei så møje meir om, udenom at den tånå trakk seg ganske fort tebage der hu kom frå. Det va ikkje enn blivande plass, for å sei det sånn.
Eg fant itte kvert ud at eg va nødt te å gjer noge me all denne nysgjerrigheden som dreiv og hoba seg opp, så eg bestemte meg for å take action, som det så fint hette. Problemstillingen va: Koffor går folk på treningssenter? E det noge tess? E det muligens enn blivande verden aligavel?
Oppgaven: Tren på treningsenter kver dag. I ei vega.
Hvis du nå sidde og tenke at dette hørtes litt vel ambisiøst ud, så e du ikkje aleina. Det tenkte eg og.
DAG 1
Eg fant ud at det va lurt å bjynna me noge lett, i og med at eg rekna faren for å dø av udmattelse som ganske store dersom eg dreiv den stakkars kvilekroppen min altfor hardt. Svaret va di grønne gruppetimane, som visstnok sgo ver lettare enn di andre. Eg troppa opp, og fant itte litt fomling og dilling fram te der det sgo ver rygg og rytme, som eg antog innebefatta både rygg og rytme. Eg fant fort ud at det finns enn egen mote på treningssenter, og den moten består av svarte strame bokse og enn fine strame treningstopp, som helst bør vær rosa. Og sko. Eg glømte sko. Altså va eg litt av ett udskudd samenligna me di andre, men bestemte meg for å ikkje la meg affisera av det. Itte diverse ukordinerte aerobicoppvarmingsøvelsa (det e enn gronn te at eg aldri va på aerobic på skiringssal) dreiv me på me diverse styrketing, du vett, litt sånn lyfting og pressing og bøying. Eg må innrømma at eg følte meg ganske spræge, der eg låg og peste på golvet. Alt i alt enn positive opplevelse, te min store øverraskelse.
DAG 2
Når du bruge muskla som du ikkje bruge te vanligt, blir du stive. Eg trur at eg har kjent te denne hemmeligheden på et tidligare tidspunkt, men eg hadde tydeligvis glømt det. AU I ARMEN! Aligavel, eg tog på meg sportyfrøydis og tusla meg bort te treningssenteret igjen. I dag hadde eg våre så lure og alliert meg me Solveig, som øve lengre tid har levd et parallellt liv i treningsverdenen. Me hadde peila oss inn på noge som hette styrke 45, som forøvrigt førte te mangen goe forslag te ke 45 sto for (me blei passeligt skoffa når me fant ud at det bare betydde at treningå varte i 45 minutt). Det viste seg at dette prosjekte sgo by på møje større udfordringa enn det eg hadde dreve me dagen før. Ikkje bare sgo me bruga vekte, i tillegg fekk me beskje om å finna oss nogen stenge, jernrøyr om du vil, som låg og kvilte i nogen store kassa. Du kan sei at me lurte litt på ke dei sgo ver godt for. Eg vett ikkje ke solveig såg for seg, men eg hadde jaffal et ganske så interessant bilde av meg som svingte rondt på dessen stengene i frisk ninjastil. Kjedeligt nok viste det seg at me bare sgo lyfta di litt opp og ner. Snakk om mangel på fantasi. Men, det sga ver sagt, eg blei sjikkeligt sleden! Og fornødde. Ittepå gjekk eg heim og åd froktsalat. FROKTSALAT! Frøydis, e du inni der?
DAG 3
Eg våkna opp og følte meg egentligt ganske bra. Heilt te eg bevegte meg. ALDRI kan eg huska å ha våre så stive, og jaffal aldri på så merkelige plassa. Eg va øvebeviste om at eg va stive i puppene, sjøl om eg ikkje heilt klarte å forstå koss det sgo ha gått te. PÅ TROSS av dette gjekk eg te treningssenteret igjen. På ein lordag. Den dag i dag lure eg på kor eg stjal den viljestyrken ifrå.
Altså, det e vel unødvendigt å sei at eg følte meg ganske sporty då eg vandra inn i treningssalen. Eg følte meg mesten litt øvelegen, og lo godt inni meg av dei som låg heima me bagrus tydane ud av alle åpninga. Enn time seinare va eg ikkje møje høge i hatten. Eg va så låge det går ann å vær i hatten, der eg krøyb me halen imydlå beinå inn i dusjen. Hvis du ikkje vett ke bosu e, så kan eg fortella deg at det e djevelen i treningsform. Ein bosu e ein halve hoppeball som ligge på bakken, som et lide ubestigeligt fjell. Oppå der sko eg trø. Og ikkje bare trø; stå, balansera, hoppa på ein fod - you name it. Det va omtrent umuligt. Og tongt. Og sikkar ganske løye, for alle di andre som fekk sjå på kor fine eg va når eg datt av ballen kvert tiende sekund. Den sporty sjøltilliten min forsvant som rotte i enn sekk, og eg såg bare ein udvei. Sjokolade. Og liggestilling.
DAG 4
Sundag. Ikkje fritt for at motivasjonen va på et farligt lågt punkt. Resultat? Ein stk. Frøydis heima i sengå si.
DAG 5
Ja, så va det på an igjen. Mandag e dagen for å starta på ny frisk, et udtrykk som eg forøvrigt ikkje heilt forstår, men bruge lell. Eg hadde peilt meg inn på noge som hette lett og svett, og udifrå tittelen så rekna eg me at eg kom te å bli svette på enn lette måde, og det hørtes jo alt i alt ganske tiltalande ud. Eg vandra inn i treningsrommet, og der fekk eg meg et lide sjokk. Hadde eg komt te enn gamleheim? Hadde eg gått inn i pensjonistland? Gjennomsnittsalderen på di tilstedeværande vil eg annslå te omtrent 56 år, noge som gjore meg te den yngste. Lett (men ikkje svett). Det va ikkje fritt for at eg følte meg litt malplasserte, men eg tenkte me meg sjøl at jaja, dette e jo nødt te å bli enn opptur for sjøltilliten, ikkje tale om at dei gamle skrokkene e sprægare enn meg! Så feil går det ann å ta. Det va ikkje lett (eg kom fram te at di må ha meint lett som i lett kroppsvekt, og ikkje som i lett trening), me eg blei heilt klart svette. Men litt niagaratendensa onna armane e jo ikkje å forakta. Treningsøktå inneholdt diverse udfordringa for koordinasjonen min, og ein gong holdt eg te og me på å spenna bein på ei som utvilsomt må ha våre øve 70. Eg va rysta. E det ikkje meiningå at gamle dame sga pinnholda seg te lenestolen og ikkje gå ud forde di e redde for å brekka lårhalsen? Ikkje dei sprægingane her. Eg va imponerte, og satt igjen me enn nyerverva ærefrykt for eldre dame.
Javel, seie du, kor blir det av dag 6 og 7? Nå må eg ærligt innrømma at det ikkje blei nogen dag 6 og 7. Elle, det vil sei at det blei jo dag 6 og 7, men di blei ikkje brukt te trening. Elle noge aent sporty (udenom då eg sprang te trikken og ikkje rakk an). Eg gadd ikkje, dessuten så hadde eg hørt fleire lure folk sei at det ikkje e bra å trena 7 daga itte kvarandre, det e nemligt viktigt å la kroppen få KVILA. In your face, Solveig!
I anledning resultatet av dette fina prosjektet, har eg tenkt å laga enn liden konklusjon. Det e tross alt på tide, i og me at eg igjen ser ud te å sprenga tidligare ramme for normal bloggoppførsel. Jau.
Det kan ver fint å gå på treningssenter.
Nogen gonge blir du glae av å gå på treningsenter.
Nogen gonge blir du mesten krøpling.
Det e ikkje lurt å trena sju daga på rad.
Fira daga kan egentligt heller ikkje anbefalas.
BOSU E BAJS.
lørdag 28. mars 2009
Stearinlys og pøkk
Eg sidde her og kose meg me stearinlyså mine. Dei har eg tennt på med den fine lighteren min som har bilde av tre me solnedgang og rosa skye på seg. Det eg lure mest på for øyeblikke e om det her earth hour har noge for seg når du sidde på pcen, altså om det e lov, eller om eg bryde ein uskreven earht-hour-regel og snart får besøg av earth-hour-politiet. Det trur eg forøvrigt e en trivelige gjeng. Sånn ellers lure eg litt på om eg egentligt gidde å skriva noge meir si eg ikkje ser enn pøkk, og si det kan ver enn fordel når det gjelde å trykka på di rette knappane.
Nei.
Nei.
mandag 23. februar 2009
Matte og sånn
Eg leve visst i enn drømmeverden. Altså, eg leve vel strengt tatt ikkje i enn drømmeverden, men eg drømme om å leva i ein. Og den e i Paris! I august.
Her fylle enn ganske enkel likning, elle om du vil, ei litt fortidlige påskenøtt.
Paris + Mathias + august + Frøydis
=
Fred på jord og rike barn i Afrika
Her fylle enn ganske enkel likning, elle om du vil, ei litt fortidlige påskenøtt.
Paris + Mathias + august + Frøydis
=
Fred på jord og rike barn i Afrika
onsdag 4. februar 2009
Drøymedraume
I nått hadde eg enn korte, meiningslause og litt småsære drøm. Heila plottet va et lide smugkikk inn i min tilværelse på enn musical-skule, der Kjersti satt og sydde fast et indisk silkebånd onna aua mitt, forde hu syns det va så kjedeligt å ta på eyeliner. Det va ikkje vondt ein gong!
Abonner på:
Innlegg (Atom)
